कति भनु र खै




 कति भनु र खै?


कति भनु र खै कहाँबाट सुरु गरौ?


पत्रपत्र पैतलाका पातलिएर


पल्टाउदै पहरहरु,


खाली खुट्टा मैले , रहर चराएको कुरा,


कति भनु र खै


मैलिएर मौजाएका 

 सपनाका मुजाहरुलाई 

 आफ्नै रगतको तरलताले,

भिजाएको कुरा,

 एउटा रहरलाई 

फेरि  अर्को  रहरले

रिझाएको कुरा,


कति भनु र खै ?


आखै अगाडी आफैलाई,


रमिते बनाएर,


आफ्नै दुखेको गाथा अाफैलाई सुनाएर

 आफुसँग वर्षौ पोखिएको कुरा


आफैसग अनन्त बगेको कुरा

 कति भनु र खै ?


त्यो वर्षात भन्दा

 'बेसी झरेको कुरा


त्यो भेल भन्दा  बेसी 

उर्लैको कुरा


त्यो छागाँ भन्दा माथिबाट 

खसेको कुरा


त्यो शिसाभन्दा बढ़ी  

टुक्रीएको कुरा 

कति भनु र खै.


यो यात्रा सहजै गरौला 

भन्दा भन्दा जिन्दगी छोट्टिएको,

गन्तव्य पुग्दै गर्दा

यात्रा सकिदै गर्दा 

आफ्नाहरु छुटेको

 आफैलाई सम्हाल्दा सम्हाल्दै

आफै टुटेको कुरा

 कति भनु र खै


भयो, यो त केही होइन,

 अझै बाँकी छन

अझै ठुला छन

अझै कहालीलाग्दा छन

अझै भयङकर छन,

अझै दयनिय झन

ती सर्षघका कुरा,

यी जिन्दगीका कुरा

यि मेरी आमाका कुरा

यि मेरो जिउँदी


भगवानका कुरा |

टिप्पणियाँ

एक टिप्पणी भेजें

इस ब्लॉग से लोकप्रिय पोस्ट

love you, yes, I do

चित्र
म प्रेम गर्छु अथाह गर्छु, त के भयो ?? मैले तिमीलाई मलाई प्रेम गर भनेर?? म तिमीलाई जुन जसरी मन पराँउछु। थाहा छ नि, अाकाशमा जुनलाई हेर्दा, हत्केलामा राखि चुम्ने चाहना सबैमा हुन्छ, सम्भव छैन , थाहा हुदाहुदै नि प्रेम त हुन्छ । म प्रेममा,  बिहानै घाम उदाँउदा, रात पर्छ भन्ने सत्य बोके झै, विश्वस्त छु । फरक छ नि, प्रेम, र चाहत बिनाको प्रेम, म तिमीलाई खोला बगे जसरी प्रेम गर्छु, एकोहोरो बगिरहेको , फर्केर अाउने अ सम्भावना बोकेर, म, म भित्रको प्रेमलाई बोकेर लम्किरहको भेललाई, समयको साथसाथै एकोहोरो पछ्यारहेछु। हिउँद, बर्षा, खडेरी केही भन्दैन  मायाको भेल यो चलिरहन्छ, तिमी छोडेर जाउ या म मरेर जाँउ, माया अमर छ, रहन्छ, रहिरहन्छ । बर्षौपछि भेटिदा,  रुप फेरिन सक्छ, सौर्न्दर्य धमिलिन सक्छ, अाखाँ हुन धोका खान सक्छन् चिन्नलाई, तर मन छ नि,  उस्तै अाश्वासन लिएर, प्रेमको अागोमा घ्यु थपिरहेको हुन्छ,। दिमागले कुनैदिन भुल्न सक्छ थाहा छ मलाई , तर यो मन, म मरिनैहालेछु भनेपछि , तिमी भेट्न अाउनु, कस्सम एकपटक भएपनि धड्कने छ, किनकि, म प्रेम गर्छु, अथाह गर्छु। I love you so much  So w...
और पढ़ें

म लाल कुमार गुलाफ

चित्र
म लाल कुमार गुलाफ म लाल कुमार गुलाफ तिम्रो  आफ्नो  तिम्ले कहिल्यै नमानेको आफ्नो  कहिँ न कहिँ तिम्ले मलाइ त देखेकै हौला  मलाइ नचिन्ने त सायदै कोहीँ होला म काँडाहरुको बिचमा बस्छु  मैले मेरो आफ्नो काडा भनेको होइन  उ त म भनेपछि मरिहत्ते गर्छ कसैले मलाइ छुन खोज्दा घोचिहाल्छ म लाल कुमार गुलाफ तिमी लाई थाहा छैन  म पहिलो पटक तिमी जन्मेको दिन  मरेको थिए तिम्रो आमालाइ बधाइ दिन तिम्रो नामा ्करणमा म फेरी मरे। तिम्रो बाबालाइ बधाइ दिन म फेरी तिम्रो ब्रतबन्धको दिन मरे तथा हरेक जन्मदिनमा मरिरहे तिमीलाइ बधाइ दिन म तिम्ले प्रेम प्रस्ताव राख्ने दिन पनि मरे तिम्रो प्रेमीकालाइ माया दिनऽ म कहिले तिम्लाइ शुभकामना दिन मरे कहिले माफी मागिदिन मरे कहिले छातीमा भाला रोपी ऽ हार बनेर मरे कहिले नाथे प्लष्टिकमा बेरिएर  निस्सासिएर मरे कहिले भगवान भन्ने ढुङ्गा माथि ठोक्किक्एर मरे कहिले तिम्रो दैलोको शोभा बनाउन  झुन्डिएर मरे कहिले शुभ साइत भन्दै कलशमा डुबेर मरे म तिम्रो, उस्को,  त्यसको  सबैको खुशीमा मर्ने गर्छु। दुखमा मर्ने गर्छु। मलाइ थाहा छ ऽ तिम्र...
और पढ़ें
चित्र
हजल 💗💗 Plot :- you will get it. म बाटो भुलेको बटुवा के दिन्छौं र मझेरीमा वास ? तिमी छौ रे रित्तो रित्तो के राखौ त मायाको आश? म रङ्ग उडेको गुलाफ हु तिमी ओईलाएकी कलि के दिउ त मिलि सुवास ? म बाटो ... म किनार घटेको नदि तिमी बर्षौ नबर्षेकी बर्षात के हुन्छौ त हामी समास ? म बाटो ... म अगाडि रङ्गमञ्चमा उभेछु तिमी पर्दा पछि छौ छुपुवा के राख्छौ त निस्कने साहस म बाटो ... तिमी उत्तरी ध्रवकि चिस्यान म मरुभूमिको सुख्खा बालुवा के रचौ त मिलि ईतिहास ? म बाटो भुलेको बटुवा के दिन्छौं र मझेरीमा वास ? तिमी छौ रे रित्तो रित्तो के राखौ त मायाको आश?
और पढ़ें