कतै तिमी हरायौ कि ?
कतै तिमी हरायौ कि ? मेरा उचाइबाट झरेर टुक्रिएका सपनाहरु, एकनास सम्हाल्दा सम्हाल्दै , तिम्ले आफ्ना सपनाका बिस्कुनहरु, कतै छरपस्ट पार्यौ कि ? मेरा रहरका शहरका गल्लीहरुमा, म सगैं बिरालिदै गर्दा, आफ्ना टुसाउनै लागेका रहरहरुको, कतै घाटी पो निमोठ्यौ कि ? इच्छाहरु झरिरहे झरी सगै्, रहरहरु मरिरहे समयसगै, अनेकौ प्रयासले नसप्रेका रहर देखि, कतै तिम्ले प्रयास गर्नै छौड्यौ कि ? मेरो गन्तव्यमा पाइला मिसाउदै रमाउदा, आफ्नो र आफना छोडेर आएकी तिमी, दोबाटो पुगेको बटुवा जस्तै, अलमलिएर कतै गन्तव्य नै भुल्यौ कि ? सुन्दा, सुनाउदा ,भन्दा, गर्दा मेरै कथाहरु, मेरै अघिल्तिर एक्लिएर तिमी, डुबुल्किले डुबुल्की मारे जस्तै, कतै तिमी आफैमा हरायौ की ? म त व्यस्त, अस्त व्यस्त, भैहाले आफ्नै बाटोमा, तिमी सुस्त, चुस्त रहदा, आफु पो आफु रहिनौ की ?